Discussie over Nieuwsuur starten doe je niet zo

Nieuwsuur

: 10-09-2012 18:31 uur

Afgelopen zaterdag plaatste de Volkskrant een stuk van mij over Nieuwsuur. Ik betoogde dat Nieuwsuur zich bedient van stijlmiddelen die we vooral kennen van Amerikaans sensatienieuws. Vrijwel direct werd er gereageerd op Twitter. Met name (oud)medewerkers van Nieuwsuur
waren not amused, culminerend in een reactie van Nieuwsuur-hoofdredacteur Carel Kuyl. Hij maakte me uit voor “pedant”, een “kletsmajoor” met een “warrig betoog”. Mijn lezing schoof hij geheel terzijde als “deerniswekkende onzin”. Wat ging er mis?
Onderzoek of mening?
Mijn stuk is nooit bedoeld als onderzoeksverslag. Ik heb opzettelijk het woord onderzoek niet in de mond genomen maar spreek van een lezing. Ik heb al helemaal nergens beweerd dat het een wetenschappelijk onderzoek betrof. Ik heb dat er niet nadrukkelijk bijgezet, omdat ik dacht dat het evident was vanwege de plek (opiniekatern van een krant) en de inhoud (geen theorie of methode) van het stuk.

Na een beschuldiging dat ik een selectief geshopt had uit twee jaar Nieuwsuur heb ik op mijn eigen site een methodologische achtergrond gegeven. Mijn mening over Nieuwsuur is namelijk wel gebaseerd op gedegen en systematische analyse, volgens een wetenschappelijk geaccepteerde methode. Deze analyse is gedaan voor een ander onderzoek, zoals ik bij de methodologische achtergrond uitleg.

In de toekomst zal ik beter opletten dat ik goed aangeef wat mijn mening is en wat kennis uit wetenschappelijk onderzoek. Blijkbaar is het moeilijk voor de lezers om dat uit elkaar te houden.

Inhoudelijke kritiek
Op mijn observaties wordt overigens weinig afgedongen. Hier wordt zelfs wat lacherig over gedaan: zo werkt tv, nou en? Mijn interpretaties worden ook nauwelijks besproken. Nieuwsuur zet zichzelf neer als belangrijk, de toon van het programma is inderdaad urgent. Het ‘verwijt’ dat me hier gemaakt wordt is dat andere programma’s dat ook doen. Waarom dan Nieuwsuur pakken? (Het antwoord daarop ligt bij het eerdere onderzoek. Het is interessant om eenzelfde lezing los te laten op Een Vandaag of Zembla.) Het grote probleem ligt bij de conclusies. Met name de vergelijking met sensatietelevisie en The O’Reilly Factor blijkt als een rode lap te werken. Ik schreef:

“Door zichzelf als onmisbaar calamiteitencentrum te presenteren is Nieuwsuur daarmee bij vlagen even naïef en wereldvreemd als The O’Reilly Factor. Het is cru om vast te stellen, maar het belangrijkste actualiteitenprogramma van de publieke omroep bedient zich van stijlmiddelen die we vooral kennen van Amerikaans sensatienieuws.”

Hoewel ik achter mijn conclusies sta, zijn ze bij nader inzien onhandig. Het roept woede op en door die woede is discussie over de observaties en interpretaties niet meer mogelijk. Mijn doel was een discussie entameren over de stijlfiguren die Nieuwsuur hanteert. Los daarvan sta ik niet afwijzend tegenover het programma. Ik zeg nergens dat het een slecht programma is of dat ze partijdig zijn of iets dergelijks (lezen blijft evenwel moeilijk). Nieuwsuur hoeft zich simpelweg niet van dergelijke stijlfiguren te bedienen. Deze boodschap is niet bij iedereen duidelijk overgekomen en dat is voor een deel aan de auteur te wijten, aan mij dus.

Nieuwsuur erkende gebruik hyperbolen
Desalniettemin raak ik daar een gevoelige snaar. Ik weet dat omdat Nieuwsuur zelf in eerder contact onderkende problematisch gebruik te maken van overdrijving. In november 2010 bood mijn bedrijf Diep Onderzoek het onderzoek waarop mijn opiniestuk deels is gebaseerd aan Nieuwsuur aan. We wilden de bevindingen met ze delen en bespreken wat ze beter zouden kunnen doen om hun publiek te binden. Carel Kuyl liet toen medewerker Wim Fortuyn reageren. Kuyl was niet overtuigd dat het onderzoek zijn programma iets te bieden had en liet zijn secretaresse ons afschepen. Fortuyn mailde me evenwel:

“We zijn ons bewust van het soms overmatige hyperbolengebruik. Dat proberen we terug te dringen, maar de praktijk kan weerbarstig zijn.”

Nieuwsuur erkent dus dat ze onderwerpen te sterk aanzetten. Sterker nog, Nieuwsuur vindt dat zelf ook een slechte zaak.

Bij de vele reacties zitten dan ook veel steunbetuigingen van mensen die dit ook signaleren en die vinden dat ik een belangrijk onderwerp aansnijd. Zo schrijft Peter Verhaar dat Nieuwsuur op financieel-economisch vlak sensatie zoekt. Ook van mede-communicatiewetenschappers krijg ik instemming over de observaties en interpretaties, al vinden sommige de conclusie te sterk of te wild.

Hollywood
Het is heel erg spijtig dat Nieuwsuur hierover geen discussie wil voeren. De reacties van de medewerkers van Nieuwsuur waren beledigend en ad hominem (‘pseudo-wetenschapper’). Kuyls reactie in de Volkskrant is naargeestig. Ook hij speelt op de persoon en is nodeloos kwetsend in zijn woordkeus. Hij richt daarbij ook nog eens zijn pijlen op de Volkskrant. Zij hadden me geen podium mogen geven. Dat is op zijn zachtst gezegd een opmerkelijk appel van iemand die zichzelf als hoeder van open journalistiek ziet.

Bij de reactie van Kuyl kwam onmiddellijk het beeld van een boze Hollywood-baas in mij op: “You will never work in this industry again”. Even dacht ik dat Kuyl de UvA had gebeld om te vragen waarom ik daar les mag geven – hij vraagt zich immers hardop af wat ik mijn studenten leer. Welnu, ik leer mijn studenten altijd te kijken naar macht. Deze zaak maakt een mooie case voor een analyse van de macht van de media en wat er gebeurt als je daaraan probeert te tornen.

Voor de liefhebbers: Thomas van Aalten zette mijn betoog en de reactie van Kuyl tegen elkaar af.

Cc-foto: Maurits90

Over de auteur:

Linda Duits Linda Duits (1976, Zeist) is handelaar in kennis over populaire cultuur, in het bijzonder op het gebied van gender, seksualiteit en jongeren. Ooit was ze UvA-wetenschapper en mede-oprichter van DeJaap. Nu is ze veelgevraagd expert in de media, auteur van het Nederlandse standaardwerk over meisjescultuur en freelance indoctrinator in het hoger onderwijs. Ze houdt van alles dat niet vanzelfsprekend is, maar vooral van bier.

39 Reacties :

  1. Los daarvan sta ik niet afwijzend tegenover het programma. Ik zeg nergens dat het een slecht programma is of dat ze partijdig zijn of iets dergelijks

    Nou, dan doe ik dat. Nieuwsuur is zwaar -ik spel- Kilo Uniform Tango. Ik krijg het haast me strot niet uit, maar ik hunker naar Nova met Clairy. Dat was net zo ge- of verkleurd, maar wel bijna altijd voetbalsportloos. *sarcasme aan* Natuurlijk hadden we in het voor-Nieuwsuurse tijdperk onvoldoende voetbal sport op de buis bij de PO, dus logisch dat de ‘verzamelde actualiteiten’ in Nieuwsuur er eindelijk meer aandacht aan besteden. *Sarcasme uit* Net als het NOS-journaal, dat niet zelden met voetbal sport eh..aftrapt.

    (Verder) een prima oorspronkelijk betoog van je bij VK Linda. Hulde. Bij het lezen van je O’Reilly-vergelijking dacht ik wel “wreed”, en zocht wat kaarsjes om voor je te branden ter afwending van naderend onheil. Zo her en der lezend had ik dikkere kaarsen moeten branden.

  2. jansen:

    Bij de reactie van Kuyl kon ik maar een ding denken: ohjee, er heeft iemand tegen de ivoren toren gepist!

  3. Chris Aalberts:

    Carel Kuyl zou gewoon tegen normale kritiek moeten kunnen. De toon van zijn stuk op vk.nl laat zien dat hij dat niet kan. Dat is de journalistiek onwaardig (ik herhaal mezelf nog maar eens).

  4. jan2:

    Hee kijk Carel Kuyl onder pseudoniem. Vreemd trouwens, de reacties waaraan Duits hier refereert zijn afkomstig van Nieuwsuurmedewerkers. Om nog maar te zwijgen van jouw reactie in de Volkskrant, Kuyl.

  5. Alexander Pleijter:

    Linda, open en eerlijk om met dit stuk deels de hand in eigen boezem te steken, door je af te vragen waar het mis ging bij het aanzwengelen van een discussie over de stijl die Nieuwsuur hanteert.

    Ik reageer ook even omdat je verwijst naar mijn tweet in de zin “Ook van mede-communicatiewetenschappers krijg ik instemming over de observaties en interpretaties, al vinden sommige de conclusie te sterk of te wild.”

    Ik zal nog even toelichten wat ik bedoel.

    De analyse vind ik interessant omdat je beschrijft hoe bepaalde stijlmiddelen ingezet worden om onder meer een gevoel van urgentie bij de kijker te bewerkstelligen. Ik denk dat het ook voor niet-communicatiewetenschappers interessant om daarover te lezen.

    Maar wat ik dus onnodig vond was het gebruiken van predikaten als ‘sensatie’ en ‘onwaardig voor de publieke omroep’. Onverstandig ook, omdat dergelijke termen afleiden van de inhoudelijke punten die je aangeeft. Journalisten reageren vaak als door een adder gebeten als beschuldigingen over sensatie de kop op steken. Daardoor slaat de discussie dus op voorhand dood. Zie de reactie van Carel Kuyl…

  6. marc:

    Straks in nieuwsuitzendingen wel aandacht voor dit onderwerp (als ik het goed voorbij hoorde flitsen)

  7. marc:

    Nieuwsuur dus…

  8. @Alexander Pleijter
    Ik had je goed begrepen, excuus als je vindt dat ik je verkeerd ‘geciteerd’/geplaatst heb.

    Ik vond het belangrijk dit onderwerp aan te snijden en ik wilde er daadwerkelijk iets mee. Daarom vind ik het oprecht jammer dat dat niet gelukt is en dat heel ‘Nieuwsuur-gate’ over iets anders gaat. Vandaar deze blog.

  9. Alexander Pleijter:

    @Linda Duits Ik vind niet dat je me verkeerd geciteerd hebt, ik wilde alleen nog even toelichten wat is precies ‘loos’ vond aan je artikel. Chapeau voor deze blogpost.

  10. Ton te Slaa:

    Het toont maar weer eens aan dat de po in de hoek zit waar de klappen vallen. En daar kunnen ze klaarblijkelijk niet tegen. De rode lap van Fox News mist zijn werking niet en zegt in dit geval veel over de stier die Nieuwsuur heet. Waarom zo reageren als je jezelf niet als links-progressief ziet?
    Chapeau voor je stuk en eigenlijk ben ik best benieuwd naar een discourse-analyse van Zembla, want ik denk dat die het nog bonter maken.

  11. @Linda

    Dóór porren, Linda, je hebt een punt!

    De voornaamste straf voor het aanroeren van pijnlijke waarheden is eenzaamheid of solitarisme…

    Zelf kan ik daar goed tegen.

    Maar ik schets een – eventueel – voorland…;-)

    Word je heldin of ‘verstandig’? Chooooose…

  12. Mireille Bekooij:

    Rozen verwelken, Carel Kuyl zal vergaan maar Hans & Mireille zullen altijd bestaan! Koffietijd ftw! Doei!

  13. Peter Kraus:

    “… even naïef en wereldvreemd als The O’Reilly Factor … stijlmiddelen die we vooral kennen van Amerikaans sensatienieuws …”

    Ik weet niet wat ‘Nieuwsuur’ is, maar het is mij wel duidelijk dat u maar wat raak kletst als het gaat om de programma’s van FOX News. Bij de Amerikaanse televisie wordt een duidelijk onderscheid gemaakt tussen de harde nieuwsvoorziening en de zogenaamde ‘commentary shows’. De harde nieuwsvoorziening van FNC is ongevenaard. Het is niets voor niets dat vele kijkers die vroeger de voorkeur gaven aan het objectieve nieuws van CNN na de ‘verlinksing’ van CNN zijn overgestapt naar het nieuws van FNC. Daarmee is FNC verreweg het grootste kabelnieuwsstation geworden.

    Bill O’Reilly presenteert een commentary show. Dat is dus geen nieuwsvoorziening of een neutrale analyse van nieuwsfeiten, maar een verzameling van meningen en commentaren bij het nieuws. O’Reilly is een gematigde conservatief. Hij laat meestal verschillende partijen aan het woord, maar drukt als presentator uiteraard zijn stempel op de show. Als men een ‘linkse commentary show’ wil zien kan dat ook bij FNC, want bijvoorbeeld Greta Van Susteren en Geraldo Rivera zijn trouwe Democraten. De ‘linkse’ Juan Williams neemt waar als presentator van The Factor wanneer Bil O’Reilly wat anders te doen heeft.

    Commentary shows brengen geen nieuws. Die zijn bedoeld voor een publiek dat reeds kennis heeft genomen van het nieuws, en meningen wil horen. O’Reilly vertegenwoordigt ongeveer een gemiddelde van het gematigd conservatieve Amerikaanse volk. Die instelling is een andere dan die van de gemiddelde Nederlandse calvinocommunist, maar de termen ‘naïef’ en ‘wereldvreemd’ geven de verschillen niet weer.

    Overigens is een vergelijking tussen de Nederlandse staatstelevisie en de commerciele Amerikaanse televisie er een tussen appel en peren. Staatstelevisie wordt gefinancierd via de overheid, en is dus per definitie niet onafhankelijk. Bij commerciele televisie heeft men uiteraard rekening te houden met adverteerders. Die lopen soms weg wanneer de inhoud van programma’s hen niet aanstaat. Er zijn echter duizenden potentiele adverteerders, terwijl er slechts een enkele overheid is.

  14. @Alexander: maar een journalist zou toch door dat soort stijlelementen (gheghe) heen kunnen prikken… ?

  15. Robin:

    Leuk en aardig de analyse, maar de conclusie (‘en daarom is Nieuwsuur net zoals The O’Reilly Factor’) wordt niet onderbouwd door argumenten en komt schijnbaar uit het niets. In je analyse komt die show immers niet aan bod en de stelling is daarmee niet voldoende onderbouwd.

  16. Ook interessant: Carel Kuyl zegt in zijn reactie ineens iets over jongeren. Waar komt dat vandaan? Wat bedoelt hij hier te zeggen over jongeren en de vorm van nieuws?

    “De manier waarop een jonge generatie informatie tot zich neemt is in duizelingwekkend tempo onomkeerbaar veranderd. Serieuze journalistiek moet jongeren zien te bereiken.”

  17. Chris Aalberts:

    @17 Carel Kuyl weet niet waar hij het over heeft. Hij kletst hier allerlei journalistieke wijsheden na, maar de vraag is of er zoveel voor jongeren veranderd is.

    In de oude situatie waren veel jongeren maar oppervlakkig geinformeerd over politiek en nieuws, en dat is nog steeds zo. Vroeger was er een participatie-elite die dit soort programma’s keek (NOS Laat e.d.) en die kijken nu Nieuwsuur. De meerderheid zal dat nooit gaan doen omdat popularisering jongeren helemaal niet aanspreekt. Maar in dat soort feitelijke onderbouwingen voor een mogelijke strategie lijkt Nieuwsuur geen boodschap te hebben.

  18. Joris de Savornin Lohman:

    Linda @17:
    Het kan misschien best zijn dat één van de (met de zendercoordinator?) afgesproken doelstellingen van Nieuwsuur is om meer ‘jongere generaties’ (lees: mensen jonger dan 50) te bereiken, wie weet. Maar dat doe je volgens mij niet – en in elk geval niet goed – door overdreven op een sensationele vorm te focussen.

    Ik denk dat Kuyl iets onbesproken laat: men moet en zal – ook van hogerhand – ‘concurreren’ met RTL.
    Of je nu naar de sportzomerprogrammering of de verkiezingen kijkt, de PO – en dus ook Nieuwsuur – voeren een continue borreltafelformatjesgevecht met RTL.
    De PO-uitzendingen rond de verkiezingen zijn (uitzonderingen daargelaten) van zo’n ontstellend slecht lolbroekerig side-trackniveau, het is om te huilen. Ik kan me niet voorstellen dat redacties zoals die van Nieuwsuur niet bezig zijn met de vraag hoe ze zoveel mogelijk kijkers kunnen ‘vasthouden’. Kijkcijfers doen er gewoon toe, de rest is bonus.

    Probleem is dat een ‘BBC-model’ hier niet tegen helpt. Want ook dan blijven TV-mensen, nee sorry ‘makers’, gericht op kijkcijfers.
    Wat wel helpt is om programma’s te maken die kijkers niet als domme koeien behandelen. Laten we hopen dat dat een generatieprobleem is.

  19. peter klein:

    de reactie van Kuyl viel me hard tegen: niet op de inhoud maar op de vorm.
    Wat moeten we van een nieuwsrubriek, als er geen bereidheid tot zelfonderzoek is terwijl de manier waarop nieuws gebracht wordt, zó belangrijk is.

    Doet me denken aan ´Zembla´. Een hele uitzending volstoppen met aantijgingen, en dan bij kritiek, van de prins geen kwaad ( willen) weten…

  20. Kirth Gersen:

    Misschien kan Carel Kuyl hier even komen uitleggen wat hem bezielde om PvdA beleidsmedewerker Bart Olde Agterhuis links achter Rutte neer te zetten, die vervolgens de hele uitzending (10-09) door ongestoord nee mocht schudden bij ieder verhaal van Rutte.
    Maar zeggen dat de publieke omroep links is, nee dat mag niet. Wat een ongelooflijk doorzichtige treurigheid was dat.

  21. Tom:

    Heel leuk, Peter Kraus, dat onderscheid tussen nieuws en commentary shows. Maar feit is dat de meerderheid van de Fox News kijkers inmiddels gelooft dat President Obama moslim is en niet in Amerika is geboren. Zij maken dat onderscheid dus niet.

    Mijn eigen ervaring bij het kijken naar Fox News is ook dat ik me regelmatig verbaas over de stelligheid en de mate waarin halve of kwart waarheden worden verdedigd door breedgeschouderde blakend gezond uitziende presentatoren. Mannen die eigenlijk geen ongelijk kúnnen hebben.

  22. wim bosboom:

    In mijn tijd was de krant een meneer en de televee zwart wit. En schreven vrouwen geen stukken in de krant.

  23. Peter Kraus:

    @Tom

    “Mijn eigen ervaring bij het kijken naar Fox News is ook dat ik me regelmatig verbaas over de stelligheid en de mate waarin halve of kwart waarheden worden verdedigd door breedgeschouderde blakend gezond uitziende presentatoren.”

    Een televisiestation met breedgeschouderde presentatoren die in uw ogen halve waarheden verkondigen is nog wat anders dan een commentary show die volgens mevrouw Duits bij vlagen “naïef en wereldvreemd” is en thuis hoort in de categorie sensatienieuws.

    Bill O’Reilly houdt niet zo van Nederland. Hij gebruikt Amsterdam wel eens als afschrikwekkend voorbeeld van hoe het niet moet. Het zou kunnen dat mevrouw Duits daar iets over heeft opgevangen, maar het is duidelijk dat ze ten aanzien van FNC niet weet waarover ze het heeft. FNC doet niet aan sensatienieuws, en “naïef en wereldvreemd” zijn kwalificaties die ook in de U.S. nooit voor O’Reilly worden gebruikt.

    Ik heb overigens geen mening over Nieuwsuur. Ik wist tot gisteren niet eens dat het bestond. Het ging me over de vergelijking met O’Reilly. Dat de semi-ambtenaren van de Nederlandse staatstelevisie programma’s kunnen maken die de vergelijking met The Factor kunnen doorstaan lijkt me overigens uitgesloten. Denkt u dat zo’n NOS-ambtenaar een liegend tweede kamer-lid te lijf gaat zoals O’Reilly dat deed met Huis-lid Barney Frank? Dat zou hem z’n door de belastingbetaler bekostigde baan kosten.

    http://www.youtube.com/watch?v=bijtBkKQwY8

  24. @Peter Kraus
    Ik ben wel degelijk bekend met O’Reilly en mijn kennis gaat verder dan zijn Amsterdam-haat. In mijn stuk verwijs ik trouwens nergens naar Fox News.

    Ik weet niet of u me in navolging van de heer Kuyl blijft aanduiden als mevrouw Duits, maar ik vind het nogal denigrerend. Dr. Duits, Duits of Linda Duits graag.

  25. Peter Kraus:

    @Linda Duits

    “In mijn stuk verwijs ik trouwens nergens naar Fox News.”

    ‘The O’Reilly Factor’ wordt uitgezonden door het televisiestation ‘Fox News Channel’, doorgaans aangeduid met ‘Fox News’. Er is in de U.S. geen ander televisiestation dat The O’Reilly Factor uitzendt. Fox News heeft geen programma dat ‘Fox News’ heet. Met het noemen van The O’Reilly Factor verwijst u naar een programma van ‘Fox News’.

    “Ik weet niet of u me in navolging van de heer Kuyl blijft aanduiden als mevrouw Duits, maar ik vind het nogal denigrerend. Dr. Duits, Duits of Linda Duits graag.”

    Ik weet niet wie de heer Kuyl is, en Nederlandse dorpspompruzies interesseren me niet. Er is echter niets denigrerends aan het gebruik van het woord ‘mevrouw’. Dat is alweer zo’n vreemde kwalificatie van u. Eerst noemt u The Factor naïef en wereldvreemd, en nu is het gebruik van ‘mevrouw’ opeens denigrerend. Moet ik om het vermeende denigrerende karakter van het woord ‘mevrouw’ te begrijpen soms eerst die hele ruzie van u gaan doorlezen?

  26. @Peter Kraus
    Als u niet weet waar het overgaat, wat doet u dan hier?

    Ik dacht dat het nieuws van Fox News zo heette, my bad zoals men zegt.

  27. Robin:

    Dus Duits bedoelt te zeggen dat ze eigenlijk niet weet waar ze het over heeft?

  28. @Robin
    Nee, maar wel dat ik niet weet waar Peter Kraus het over heeft.

  29. Robin:

    Je wekt de indruk dat je niet op de hoogte bent van de programmering van Fox News, dat bestaat uit een ‘nieuws’-deel en een opinierend deel (The O’Reilly Factor en eerder Glenn Beck). Hoe kun je dan de vergelijking met Nieuwsuur maken?

  30. Peter Kraus:

    @Linda Duits

    “Als u niet weet waar het overgaat, wat doet u dan hier?”

    Dat schreef ik hierboven toch? Ik weet niet wat Nieuwsuur is, ik weet niet wie de heer Kuyl is, en ik ben niet geinteresseerd in uw ruzie. Ik ben echter Amerikaan en goed op de hoogte van zowel The O’Reilly Factor als Fox News. Wat u daarover beweert is onzin. Overigens, als ik u heb beledigd met het gebruik van de term ‘mevrouw’ bied ik u hierbij mijn verontschuldigingen aan.

  31. Bertine Moenaff:

    Heer Kraus noemt mij in de WarRoom ook mevrouw, vond ik erg beleefd ;-)

  32. Peter Kraus:

    @Linda Duits

    “… my bad zoals men zegt.”

    Het probleem ligt ook bij de Nederlandse media. Fox News lijkt bij Nederlandse journalisten bekend te staan als ‘rechts’ of, nog beter, ‘extreem-rechts’. Ondanks het feit dat Fox verreweg het grootste kabelnieuwsstation in de U.S. is, kan men het maar beter niet serieus nemen. Onlangs stond in de Volkskrant en Trouw een bericht met als titel “Zelfs Fox News hekelt leugens in speech van Paul Ryan”. Daarin stond dat Fox News een toespraak van kandidaat-vice-president Paul Ryan karakteriseerde als een grote verzameling leugens. In het artikel stond ook nog een een link naar de fact checkers van CNN, die Ryan weliswaar onvolledig vonden, maar wel concludeerden dat hij waarheid had gesproken. Voor de titel van het stuk baseerde men zich op een opiniestuk van Sally Kohn dat in de blogsectie van de website van Fox News verscheen, en verklaarde dat vervolgens van toepassing op de organisatie Fox News. Sally Kohn is echter een zeer linkse community organizer, die sympathiseert met de Occupy Wall Street-beweging. Van haar valt geen positief stuk over Ryan te verwachten, en dat is ook precies de reden waarom Fox haar de ruimte geeft. Fox heeft een groot aantal van dit soort ‘linkse commentatoren’ om inhoud te geven aan hun slogan ‘fair & balanced’. Ook in de ‘rechtse’ commentary shows — die van Sean Hannity is waarschijnlijk het beste voorbeeld — zijn altijd ‘linkse commentatoren’ aanwezig om tegenwicht te bieden.

    Nederlandse journalisten lijken van het laatste vaak weinig te begrijpen. De Nederlandse journalistieke traditie is anders, en daar maakt men een minder duidelijk onderscheid tussen nieuws en opinie. De Amerika-correspondent van de gesubsidieerde Volkskrant is veel te lui om alles zelf uit te zoeken, en schrijft elke ochtend zijn nieuws over uit de Huffington Post. De vorige correspondent van NRC/H deed het ook zo. Een serie opinies van een weblog als de Huffington Post, waarbij vaak op twijfelachtige wijze met de feiten wordt omgesprongen, wordt zo verheven tot Nederlandse kwaliteitsjournalistiek. Sommige correspondenten geven daarbij ook nog eens blijk van een gebrekkige kennis van de Engelse taal. In de Huffington Post kan men vrijwel dagelijks lezen dat Fox geen kwaliteit heeft en uitsluitend conservatieve meningen uitzendt, omdat men het niet eens is met een deel van de gegeven opinies. Fox wordt zo synoniem aan slecht en extreem-recht. Dat is wat de Nederlandse krantenlezer wordt verteld, en dat is wat de Nederlandse staatstelevisie de kijker vertelt. De werkelijkheid is echter anders Dr. Duits, en u dient als wetenschapper eerst zelf de feiten te onderzoeken, en geen waarderingsoordelen te verwarren met zijnsoordelen.

  33. Joris de Savornin Lohman:

    Probleem met de aanspreektitel ‘mevrouw’ is dat het 1. wat ouwelijk overkomt en 2. bij herhaaldelijk gebruik een aureool van superioriteit van de aanschrijver kan uitstralen en aldus een onnodige afstand schept.
    Zelf ben ik ook geen voorstander van de aanspreektitels ‘juffrouw’, of ‘mejuffrouw’, want die zijn hopeloos ouderwets en denigrerend (werden vroeger gebruikt om ongetrouwde vrouwen aan te spreken) en leiden alleen maar tot verwarring.

    Tja, wat dan wel te gebruiken bij vrouwen die weliswaar de 18, maar nog (lang) niet de 50 gepasseerd zijin?
    In dit soort discussies zou ik bij het quoten zoveel mogelijk ‘[achternaam]‘ of ‘zij’ in plaats van ‘mevrouw [achternaam]‘ gebruiken. Je schrijft haar tenslotte geen officiële persoonlijke brief, maar reageert slechts op haar opinie, wat toch meer als zakelijke open brief te beschouwen is..

    In persoonlijke IRL-communicatie mag veel wat mij betreft. IRL spreek ik vrouwen waar ik op bekende/goede voet mee sta met hun voornaam en na enige tijd met een welgemeend ‘lieverd’ aan. Nog nooit één boze blik of een knal voor m’n kop gekregen.

    Maar ja, wat willen volwassen vrouwen zelf? Zou ik wel willen weten.

  34. Hee:

    Wat raar, in de papieren versie van de Volkskrant stond de zinsnede ‘Fox News’ nog duidelijk weergegeven. In het stuk dat je nu op internet hebt gezet, is het ineens verdwenen. Dat geldt trouwens ook voor het woord ‘Nieuwsuur’, dat plotseling veel minder vaak voorkomt. Het heet ineens ‘de rubriek’.

    Heb je je ‘opiniestuk’ nog even aangepast, zodat het allemaal wat minder erg leek? Beetje stom om te denken dat dat niet op zou vallen. Er zijn nog altijd mensen die gewoon een abonnement hebben op de Volkskrant en het origineel kunnen vergelijken met de aangepaste internetversie.

    Vreemd ook dat Thomas Aalten over het gedeelte waar Kuyl kritiek heeft op je vergelijking met Fox News schrijft: ‘Noemt Linda Duits niet’. Nee, Linda Duits noemt Fox News inderdaad niet in haar gecorrigeerde internetvariant. Maar het stond wel degelijk in de originele papieren tekst.

  35. @Hee
    Dat zou natuurlijk kunnen. Of: de versie op mijn site is mijn versie, de versie die ik heb ingestuurd. Bij kranten gaat er dan nog een redacteur over de tekst die aanpassingen maakt, bijvoorbeeld dat het woord Nieuwsuur niet zo vaak voorkomt want dat vinden redacteuren doorgaans lelijk.

  36. Laura:

    Ik citeer:

    “Linda Duits:
    @Peter Kraus
    Ik ben wel degelijk bekend met O’Reilly en mijn kennis gaat verder dan zijn Amsterdam-haat. In mijn stuk verwijs ik trouwens nergens naar Fox News.”

    Wat zegt u nou, mevrouw Duits? In uw stuk verwijst u nergens naar Fox News? Dat is klinkklare onzin! Ik citeer, uit uw stuk in de Volkskrant:

    “Door zichzelf als onmisbaar calamiteitencentrum te presenteren, is Nieuwsuur bij vlagen even naïef en wereldvreemd als het opinieprogramma The O’Reilly Factor op Fox News.”

    Fox News.

    Hoe komt u erbij dat u nergens in uw stuk naar Fox News zou verwijzen? Het staat er letterlijk, zwart op wit!

    De internetversie van uw Volkskrant-bijdrage is een door u gecensureerde uitvoering. In deze versie heeft u ‘Fox News’ ineens weggelaten. Vervolgens verbaast u zich erover dat mensen spreken over uw vergelijking met het Amerikaanse programma. U zou ‘Fox News’ immers niet hebben genoemd.

    Dit vind ik een ongelofelijk kinderachtige en bijna frauduleuze manier van doen.

    Ik wil graag dit van u weten: wat is volgens u de versie waarop men mag reageren? De papieren versie, of het aangepaste stuk dat u op internet geplaatst heeft? Had Carel Kuyl even moeten wachten met zijn reactie totdat hij de gemodificeerde virtuele vorm in handen had gekregen? Was de Volkskrant slechts een proefmedium, en is De Jaap het werkelijke communicatiekanaal van uw ‘analyses’?

    Lastig, om op deze manier discussie te voeren. Het heeft eigenlijk geen zin om te reageren op uw stuk. Voor je het weet, is de bekritiseerde passage gewist en ontkent u haar bij hoog en bij laag te hebben geschreven.

    Wil het werkelijke stuk van Linda Duits opstaan?

  37. @Laura
    Zie mijn cooment 38.

  38. Robin:

    Nog even miereneuken: “De reacties van medewerkers van Nieuwsuur waren boos.”

    Reacties kunnen niet boos zijn, medewerkers wel.

  39. Dömper:

    @42
    Dus ‘boze reacties’ bestaan niet? ;-)

Reacties zijn inmiddels gesloten