Romney moet met beleidsvoorstellen het tij keren

538

: 17-09-2012 11:53 uur


Hier werd vorige week de kans behandeld dat Libië een game changer wordt voor de overwinningskansen van Mitt Romney. De Republikein slaagt er, zoals de bovenstaande grafieken van FiveThirtyEight laten zien, al weken niet in om president Obama achter zich te krijgen in peilingen. Hij kijkt met minder dan twee maanden te gaan tot de verkiezingen tegen een grote achterstand aan en heeft een game changer dus wel nodig. De kans dat er komende weken koppen van vooraanstaande leden van Team Romney gaan rollen lijkt daarmee groot, maar dat zou slechts een eerste stap zijn. Het wordt tijd dat Romney eindelijk over beleid gaat praten.

Amerikaanse politici werken nauwelijks met een verkiezingsprogramma of een ander overzicht van de verschillende beleidsvoorstellen die ze gedurende de komende jaren willen uitvoeren. Verkiezingen gaan over twee fundamenteel verschillende visies op de rol van de overheid en de relatie tussen overheid, staten en burgers. Waar Republikeinen de rol die de overheid speelt in het dagelijks leven zo ver mogelijk willen terugdringen, willen Democraten dat de overheid een actieve rol speelt om mensen kansen te bieden zichzelf te ontwikkelen. Dat verschil van inzicht over waar de samenleving het meest bij is gebaat, vormt de basis voor elke verkiezing in Amerika.

Visie
De meeste politieke adviseurs zullen kun kandidaten daarom vertellen dat ze niet teveel met policy specifics moeten komen, met concrete beleidsvoorstellen. Overtuig de kiezers dat jouw visie de juiste is, en vooral dat jij de juiste man bent om Amerika een stap op weg naar die visie te helpen, en je wint de verkiezingen. Geen concrete verkiezingsprogramma’s dus, maar hoogdravende speeches en persoonlijke verhalen maken de dienst uit.

De campagne van Mitt Romney is op datzelfde idee gestoeld. De boodschap die steevast wordt uitgedragen omvat een combinatie van aanvallen op president Obama, lof voor Romney’s ervaring in eerdere banen en het uitleggen van een visie waarin een teruggetrokken overheid weer kansen biedt aan bedrijven om de motor te zijn van een bloeiende economie. Zijn campagne is er één uit het Republikeinse boekje.

Analyse
Toch komt die campagne niet van de grond. Politico kwam vandaag met een uitgebreide analyse van wat er allemaal fout is gegaan de afgelopen weken binnen Team Romney. Daarin wordt uit de doeken gedaan hoezeer het Romney ontbreekt aan een goede sturctuur en organisatie die zijn politieke machine achter de schermen op de rails houdt. Een van Romney’s belangrijkste strategen, Stuart Stevens, krijgt daar voornamelijk de schuld van. Daarom lijkt het onvermijdelijk dat Stevens binnenkort op zoek kan naar een nieuwe baan.

Daarmee zijn de problemen echter nog niet opgelost. In de afgelopen weken en maanden is Romney er niet in geslaagd om zijn stempel op de campagne te drukken. Ondanks het feit dat een groot deel van de Amerikanen er niet van overtuigd is dat president Obama in de komende vier jaar wel voor elkaar gaat krijgen wat hem in de afgelopen vier jaar niet is gelukt, het versnellen van economisch herstel, zijn diezelfde zwevende kiezers er ook niet van overtuigd dat Mitt Romney daar wel de aangewezen man voor is. Het wantrouwen ten opzichte van de multimiljonair is nog altijd groot.

Prangende problemen
De kans dat Romney zichzelf in minder dan twee maanden opnieuw weet te positioneren is klein. De meeste Amerikanen kennen hem inmiddels wel en hebben hun mening over de man en de visie wel gevormd. Romney zal dus uit een heel nieuw vaatje moeten tappen om zijn kansen alsnog te doen keren en het uitwerken van concrete beleidsvoorstellen lijkt daarvoor de aangewezen strategie. Als de kiezers niet van jou houden, zorg dan dat ze van jouw voorstellen houden. Als Romney goede oplossingen voor prangende problemen als werkloosheid, gezondheidszorg en de staatsschuld weet te presenteren, kan hij het politieke debat van de man naar het beleid verplaatsen.

Nieuwe adviseurs aanstellen is soms een noodzakelijkheid om een nieuwe koers te gaan varen. Zonder die nieuwe koers is het slachtofferen van adviserus echter een nutteloze bezigheid. Mitt Romney heeft een game changer nodig en moet het politieke debat verleggen van de man naar het beleid. Met financiëel expert Paul Ryan als zijn running mate heeft hij genoeg expertise in huis om met concrete voorstellen te komen. Alleen die verandering van strategie kan het tij nog doen keren.

Adriaan Andringa is hoofdredacteur van de WarRoom.

Over de auteur:

Adriaan Andringa Adriaan Andringa (1983, Den Bosch) groeide op in een Gristelijk dorp in het hartje van de Veluwse bible belt. Hij werd vervolgens Leidsche Corpsbal, wedstrijddebater en politiek junky. Tegenwoordig is hij bestuursadviseur van de wethouder Kenniseconomie, Internationaal, Jeugd en Onderwijs in Den Haag. Hij ontleent zijn gevoel van eigenwaarde aan zijn vrienden en followers op social media, drinkt teveel whisky en houdt van politieke polemiek. Voor ThePostOnline is hij Amerika-expert. Twitter: @AdriaanAndringa

3 Reacties :

  1. Peter Kraus:

    De nieuwe president, of dat nu Obama of Romney is, heeft een groot probleem. Inkomsten en uitgaven kunnen alleen enigszins in balans worden gebracht door de belastingen te verhogen of op de uitgaven te korten. De huidige oplossing, lenen en vooral het scheppen van geld, leidt tot nationale verarming. We zien nu al dat de olieprijzen stijgen, ondermeer omdat het internationale vertrouwen in de dollar is afgenomen. Dat heeft z’n weerslag op de kosten van levensonderhoud. Mensen die leven van een ‘fixed income’, bijvoorbeeld senioren die hebben gespaard via een 401-k, zullen dat als eersten merken, en door geldontwaarding en inflatie zullen we het allemaal gaan merken.

    Als de inkomstenbelasting voor ‘de rijken’ wordt verhoogd naar 90% voor de hoogste tax brackets, en dat is veel meer dan Obama wil, kan men daar hooguit 20% van de ‘deficit spending’ mee financieren. We hebben dus een uitgavenprobleem, geen inkomstenprobleem.

    Alleen het Ryan-plan is specifiek genoeg om uit te rekenen wat de effecten van voorgestelde wijzigingen zijn. Het CBO heeft uitgerekend dat dit plan de lasten niet structureel verlaagt en de tekorten verder laat oplopen. Het Ryan-plan gaat weliswaar over slechts een deel van de federale uitgaven, vooral over Medicare, maar het is lang niet voldoende.

    Romney wil een zeer groot bedrag bezuinigen (ongeveer $7T), maar hij heeft niet aangegeven hoe. Romney zal defensie, Social Security en Medicare willen ontzien. Dat is al ongeveer de helft van het federale budget. Hij zou een gedeelte van de overheid kunnen saneren en iets doen aan bijvoorbeeld landbouwsubsidies, de USPS en aan departementen die zouden kunnen verdwijnen (Energy, Labor, Education). Ik vermoed echter dat Romney zal willen bezuinigen op Pell Grants, werklozenprogramma’s, Amtrak, enkele subsidies, maar vooral op programa’s voor de armen, zoals Medicaid.

    Romney lijkt te rekenen op de trickle-down-effecten van een economie die groeit omdat investeerders weer genoeg vertrouwen hebben. Voordat het zover is, zullen we echter eerst een barre periode tegemoet gaan.

    De federale inkomstenbelasting is zeer progressief. Bijna 50% van de belastingbetalers betaalt geen federale inkomstenbelasting, alleen ‘FICA/payroll taxes’, de sociale premies voor Social Security en Medicare. De rijkste 5% betaalt echter 57% van alle federale inkomstenbelasting, en de rijkste 10% betaalt meer dan 70%.

    Om Social Security en Medicare financieel gezond te krijgen moet de ‘belastingverlaging voor de middenklasse’ van President Obama, die bestond uit een structurele verlaging van de ‘FICA/payroll taxes’, weer omhoog.

    In 1965 betaalde 18% van de bevolking geen federale inkomstenbelasting, nu is dat 49%. We dreigen bij voortgezet beleid een situatie te krijgen waarin slechts een minderheid federale inkomstenbelasting betaalt. Dan kan een niet-betalende meerderheid via verkiezingen zijn wil opleggen aan een betalende minderheid. Romney heeft dan ook gezegd dat hij de ‘tax base’ wil verbreden.

    Als Romney een deugdelijk financieel beleid wil voeren, zijn z’n beleidsplannen voor de meeste kiezers geen goed nieuws. Zij zullen meer aan de overheid moeten afdragen, en zullen tegelijkertijd zien dat de federale overheid bezuinigt. Romney kan dus maar beter z’n mond houden, en met vage verhalen komen. Er moet echter beslist gesaneerd worden.

    De Democraten proberen stemmen ‘te kopen’ subsidies, uitkeringen of belastingvoordelen. Als een groot deel van het electoraat op die wijze direct of indirect afhankelijk wordt van de overheid voor het inkomen, zullen zij vooral stemmen op status quo-partijen die hun inkomen garanderen. Een echte democratie kan zichzelf niet op die manier in stand houden. Als een meerderheid stemt op de kandidaat die hen het meest belooft, gaat de democratie ten onder aan te grote overheidsbestedingen. Dan krijgen wij ‘Europese toestanden’ en dat moet voorkomen worden.

  2. marc:

    @Peter

    Volgens mij was het ene heer Bush die zei: “Read my lips” om zo stemmen te ‘kopen’. Republikeinen proberen dat net zo hard als Democraten. Iedere partij zal trouwens de omstandigheden zo gunstig mogelijk voorspiegelen aan het publiek waar zij zich op richten.
    En de VS heeft m.i. zowel een uitgaven als een inkomstenprobleem: als iemand als Romney procentueel minder belasting betaalt dan iemand met een loon van pakweg 100.000$, dan zit er iets helemaal scheef.

  3. Peter Kraus:

    @marc

    “En de VS heeft m.i. zowel een uitgaven als een inkomstenprobleem:…”

    Onder Clinton (93-00) hadden we volgens het CBO:
    * Spending-to-GDP: 19.8%
    * Taxes-to-GDP: 19.0%
    * Deficit-to-GDP: 0.8%
    * Debt-to-GDP: 44.9%

    En onder Bush (01-08):
    * Spending-to-GDP: 19.6%
    * Taxes-to-GDP: 17.6%
    * Deficit-to-GDP: 2.0%
    * Debt-to-GDP: 36.0%

    Het ging eigenlijk al fout onder President Bush 43. Om de recessie van 2001-2003 te bestrijden kwam er een belastingverlaging. Ondermeer de laagste tax bracket kwam te vervallen (had nooit moeten gebeuren), en er kwamen extra aftrekposten voor mensen met kinderen. Voorts werden alle belastingpercentages verlaagd. Ook kregen we toen ‘Medicare Plan D’, een soort aanvullende verzekering voor senioren in het federale ziekenfonds, dat enorm kostbaar was en nooit een solide financiering kreeg.

    In die tijd ontdekte men echter dat men tegelijkertijd de belastingen laag kon houden en de uitgaven kon opvoeren. De rest werd gewoon bijgeleend.

    Indien we de periode Bush laten doorlopen tot 30 september 2009 (einde fiscal year; TARP en bail-outs tellen ook mee) krijgen we:
    * Spending-to-GDP: 20.2%
    * Taxes-to-GDP: 17.5%
    * Deficit-to-GDP: 2.7%.

    TARP wordt voor een groot deel weer terugbetaald, zodat de effecten minder zijn. President Bush had, behalve met de crisis van 2008, ook te maken met een oorlog die niet was voorzien en met de economische inzinking van 2001-2003. Het is echter duidelijk dat hij op de verkeerde weg was. Wel belastingen verlagen, maar niet de uitgaven, en de rest bijlenen is verkeerd.

    Zoals eerder gezegd, het probleem is onder President Obama zo erg geworden dat het niet meer met rigoreuze belastingverhogingen valt op te lossen. Als men met een federale inkomstenbelasting van 90% voor de hoogste tax brackets slechts 20% van de deficit spending kan compenseren, is er iets structureel mis.

    “… als iemand als Romney procentueel minder belasting betaalt dan iemand met een loon van pakweg 100.000$, dan zit er iets helemaal scheef.”

    Dat gaat over wat anders. Voor de hoogste twee tax brackets is de federale inkomstenbelasting 33 en 35%. De ‘long-term capital gains tax rate’ is echter 15% voor de hoogste inkomens. Romney’s inkomen bestaat vrijwel volledig uit vermogensaanwas, en niet uit arbeidsinkomen. Hij betaalt dus 15% over het grootste deel van zijn inkomen en geen 35%. Er is een goede reden voor het verschil. Met vermogens wordt geinvesteerd en banen geschapen. Ook President Clinton zegt dat het economische zelfmoord is om dit percentage in deze tijd te verhogen. Alleen onder Reagan waren beide percentages een tijdlang gelijk: 28%. Misschien zou men iets kunnen doen aan het percentage voor het consumptieve gebruik van de vermogensaanwas, maar die 15% moet nu zeker niet omhoog.

Reacties zijn inmiddels gesloten