Artikelarchief van Tjeerd van Erve

Tjeerd van Erve

The Scrap Dealers zijn goor, gruizig en gehaast The Scrap Dealers - The Scrap Dealers

a3753658254_10

“Opgejaagde-speed-snuivende-hotrod-garage-punk”; het is de eerste gedachte die door mijn hoofd jaagt nadat ik The Scrap Dealers onder de naald heb geschoven. Goor, gruizig en gehaast blaast de Belgische band mijn huiskamer door met een riff die mij meteen terug brengt naar de jaren 1990, toen The Butthole Surfers en Ministry kort op elkaar met vrijwel dezelfde riff mijn trommelvlies naar de klote hielpen. Jesus Built My Hotrod en Who Was In My Room Last Night; het waren begin jaren 1990 twee van de goorste nummers die ik tot dan toe had gehoord en ze leken bovendien ook nog langs de zelfde lijn coke geschreven. Een lijn coke waar, zo luisterend naar No Sense In Your Eyes, de Walen ook bij lijken aangeschoven.
Lees meer

geen reactie 20-05-2015 |

Drie keer fijne bands op Incubate Priests, Dope Body en Destruction Unit

dopebody_byangelceballos2

De wekelijks reeks van jubeldonderdagen is weer begonnen. Tot ergens eind augustus, begin september zal Incubate weer de nodige mensen aan het springen en dansen maken met aankondigingen van namen voor een week vol vertier in de binnenstad in Tilburg. Er staan al 58 bands op het menu, waarvan een aantal geen nadere uitleg nodig zal hebben. Veel acts op de – nog groeiende – lijst zullen echter tot het grote onbekende behoren. Reden genoeg dus om in geheel willekeurige volgorde een selectie te maken uit deze groeiende poel ongekend talent en daar de oren tegen aan te leggen.
Lees meer

geen reactie 14-05-2015 |

Elektronische noisevariant op black metal van Black To Comm Black To Comm - Alphabet 1968

a1541476065_10

De reeks van jubeldagen is weer begonnen. Tot ergens eind augustus, begin september zal Incubate weer de nodige mensen aan het springen en dansen maken met aankondigingen van namen voor een week vol vertier in de binnenstad in Tilburg. Met reeds twee jubeldonderdagen achter de rug staan er al 58 bands op het menu, waarvan een aantal geen nadere uitleg nodig zal hebben. Veel acts op de – nog groeiende – lijst zullen echter tot het grote onbekende behoren. Reden genoeg dus om in geheel willekeurige volgorde een selectie te maken uit deze groeiende poel ongekend talent en daar de oren tegen aan te leggen. Vandaag duik ik in Black To Comm.
Lees meer

geen reactie 13-05-2015 |

Andrew Hung zoekt uitdaging in eenvoud Andrew Hung - Rave Cave

hung-rave-cave-final2-01

De reeks van jubeldagen is weer begonnen. Tot ergens eind augustus, begin september zal Incubate weer de nodige mensen aan het springen en dansen maken met aankondigingen van namen voor een week vol vertier in de binnenstad in Tilburg. Met reeds twee jubeldonderdagen achter de rug staan er al 58 bands op het menu, waarvan een aantal geen nadere uitleg nodig zal hebben. Veel acts op de – nog groeiende – lijst zullen echter tot het grote onbekende behoren. Reden genoeg dus om in geheel willekeurige volgorde een selectie te maken uit deze groeiende poel ongekend talent en daar de oren tegen aan te leggen. Vandaag grijp ik met Andrew Hung naar de Nintendo Game Console.
Lees meer

geen reactie 12-05-2015 |

Rats on Rafts wil de wereld vernietigen Rats on Rafts - Tape Hiss

tape-hiss

Toen ik in 2011 mijn recensie van The Moon Is Big schreef voor NU.nl, was ik er van overtuigd dat Rats On Rafts snel klaar zou zijn om de wereld te gaan veroveren. Met dit debuut al, of anders met de opvolger, de band uit Rotterdam was live en op plaat de grote belofte van dat jaar. Ik zat er echter grof naast. Rats On Rafts wil de wereld helemaal niet veroveren. Rats on Rafts wil de wereld vernietigen. Keihard de grond in boren met Tape Hiss.
Lees meer

geen reactie 11-05-2015 |

Indringende alternatieve indie- en countryrock van Courtney Barnett Courtney Barnett – Sometimes I Sit And Think, And Sometimes I Just Sit

courtney_album

Luisterend naar Sometimes I Sit And Think, And Sometimes I Just Sit krijg ik al snel de indruk dat Courtney Barnett maar zelden gewoon zit. Elf nummers in drie kwartier die allemaal lijken zijn voortgekomen uit diepe mijmering. Dinand kan in ieder geval trots op haar zijn, want Barnett maakt muziek die ergens overgaat. Al vermoed ik dat het zingende knauw konijn van Kane niet al te snel naar de indringende alternatieve country en indierock van Courtney Barnett zal luisteren.

Mijn vermoeden is dat Barnett eerder vrienden zal vinden bij de fans van Catpower, Liz Phair en vergelijkbare rockvrouwen, dan dat zij aansluiting zal vinden bij de inwisselmainstream van de meest nietszeggende rockband uit de Nederlandse geschiedenis. Courtney schuurt en wringt namelijk graag. Tussen de pakkende en aanklampende hooks door verbrijzeld zij elke liefelijke toon met gruis, ruis en grof grommende gitaren.

Wat dat betreft valt Barnett nog het beste te vergelijken met Mikal Cronin, die ook de ene na de andere gouden poplijn uit zijn hoge hoed weet te toveren, om die vervolgens op hoog niveau te verruwen tot iets wat ergens toch een beetje bijt. Barnett doet dat misschien nog wel beter, waardoor haar powerpop ook daadwerkelijk weet te snerpen. Heerlijk, al heeft deze plaat weinig wat mij ook daadwerkelijk mee doet willen blèren. Maar niet minder belangrijk: Jan Kinds is er gek van en mijn oudste zoon gaat ervan dansen. Beiden an sich aanrader genoeg. En dat gaat het daadwerkelijk ook nog ergens over. Wat willen we nog meer?

geen reactie 07-05-2015 |

Dansen met de rug tegen de pulserende geluidsmuur Blanck Mass - Dumb Flesh

Blanck-Mass-Dumb-Flesh

Voor de liefhebbers van Fuck Buttons is 2015 een mooi jaar. Met even geen Fuck Buttons op de agenda hebben Andrew Hung en Benjamin John Power de dagen dit jaar vol gekrast met solo uitstapjes. Zo kwam Hung onlangs met een chiptune ep, grotendeels op zijn Gameboy gemaakt en nu komt Power onder het alias Blanck Mass met zijn tweede soloplaat: Dumb Flesh.
Lees meer

geen reactie 06-05-2015 |

Een stem in de juiste muzikale setting op Avery Plains Avery Plains – Avery Plains

a0132450544_10

Gewoon fijn rauwe en krachtige rockplaten, ze moeten worden gemaakt en worden nog steeds gemaakt. Het debuut Avery Plains van Avery Plains is zo’n plaat. De Groningse band rond Jurgen Veenstra levert met de eersteling tien energieke ruwe rocknummers af, die stuk voor stuk hun weerhaakjes in je oren zetten.
Lees meer

geen reactie 25-02-2015 |

Ongepolijste indierock van Mourn Mourn - Mourn

a3512287837_10

Onlangs is er een nieuwe Sleater-Kinney plaat uitgekomen, No Cities To Love. Een fijn gegeven waar ik verder niet veel meer aandacht aan zal besteden dan melden dat dit een fijn gegeven is. The Woods was al weer tien jaar geleden, en dit achtste album van de lawaaierige indierock-dames is daar een waardig opvolger op. Pitchfork gaf de comebackplaat zelfs de stempel Best New Music.
Lees meer

geen reactie 12-02-2015 |

Swearing At Motorists eenvoudig en eerlijk op nieuwe plaat Swearing At Motorists – While Laughing, Joker Tells The Truth

swearing-at-motorists-while-laughing-joker-tells-truth

Wanneer een artiest er in slaagt om de banaliteit van het leven in simpele doch doeltreffende woorden te pakken, kan ik daar enorm van genieten. Geen poëzie, maar gewoon direct zeggen waar het op staat. Onlangs bejubelde ik dat nog in recensies over The Minor Details en Barbarisms, maar de absolute koning op dit gebied is Dave Doughman van Swearing At Motorists. Al twintig presenteert hij zijn ruwe leven op een rauw en rafelig dienblad van directe en simpele lofi: franje aan woord noch muziek, nummers die niet langer zijn dan noodzakelijk om te zeggen wat er gezegd moet worden.
Lees meer

geen reactie 28-01-2015 |

Disappears verandert in kleine stapjes Disappears – Irreal

disappears-irreal-cover_1421760478

Bands die stiekem veranderen zonder herkenbaar te veranderen, ik mag ze wel. Leg je Lux en Irreal van Disappears strak naast elkaar, dan zijn beide meteen te herkennen als dezelfde band. Dezelfde band, maar verre van hetzelfde geluid.
Lees meer

geen reactie 26-01-2015 |

Het grote subjectieve Incubate verslag Dag 5

65DaysOfStatic19091423

Mijn zoon was net zes toen hij zijn eerste LP kocht, This Will Destroy You van This Will Destroy You. “Papa, mag ik die plaat met die wolf op de hoes?” Met zijn fietshelm onder de arm rekende hij een paar minuten later 10 euro af bij Maarten; teach’m while there young. Hij mocht nog niet alleen naar school lopen, maar zijn eerste langspeler werd die dag nog vol trots op de speler gelegd.
Lees meer

geen reactie 22-09-2014 |

Ruimte voor melodie op metalalbum YOB YOB - Clearing The Path To Ascend

yob-clearing-the-path-to-ascend

Weinig ervaring zo bevrijdend als een goed doom metal album of live set. Vol volume op de doppen, even alleen geïsoleerd met een paar moorddadig slepende riffs. De koude blast je door de oren, het duister nog luider door de grijze massa en het pompende hart verplaatst zich op ritme van de zware drums naar de onderbuik. Muziek zo rudimentair dat elke gitaaraanslag, doorlopende toon en aanzwellende feedback een spirituele ervaring is.
Lees meer

geen reactie 18-09-2014 |

Het grote subjectieve Incubate verslag Incubate dag 2

result (1)

Ook de tweede dag van Incubate zijn er weer een goede acts waar de muziekavonturier zich aan kan verrijken. Geen grote mensenmassa trekkende namen, maar een leuke variatie aan indie, noise en psychedelische of folk rock. Dit verspreid over vier locaties die qua afstand het gebruik van de fiets geheel overbodig maken. Met een beetje inzet en goede wil is heet zelfs mogelijk om alle dertien in ieder geval gedeeltelijk zien. Manna voor de muziekliefhebber op ontdekkingstocht.
Lees meer

geen reactie 18-09-2014 |

Het grote subjectieve Incubate verslag Incubate dag 1

moon-duo15091410

Hoe vaak maak je dat mee, dat je met een man of honderd, misschien zelfs tweehonderd gefascineerd te staat te luisteren naar het geluid van een jankende baby? Het is niet iets wat je van tevoren bedenkt, zeker niet wanneer je naar een poppodium gaat. En toch gebeurde het. Aaron Dilleway, de eerste ongeplande gast in mijn Incubate-planning, houdt een goede vijf minuten de aandacht van het publiek in extase vast door midden in zijn set het geluid van een krijsende zuigeling uit de lagen noise naar voren te laten komen. De zuigeling laat zich niet troosten, zelfs niet wanneer Dilleway – die achter zijn tape-set, effecten en digitale geluidsgenerators geheel opgaat in zijn rol als wenend kind – een fles Jupiler aan zijn mond zet. De Amerikaan gaat geheel op zijn muziek, elektronische noise die grenst aan de performance art, wat een extra dimensie geeft aan zijn in geluid al enorm gelaagde show.
Lees meer

geen reactie 16-09-2014 |
Pagina 1 van 1412345...Laatste »