Artikelarchief van Tjeerd van Erve

Tjeerd van Erve

Het grote subjectieve Incubate verslag Dag 5

65DaysOfStatic19091423

Mijn zoon was net zes toen hij zijn eerste LP kocht, This Will Destroy You van This Will Destroy You. “Papa, mag ik die plaat met die wolf op de hoes?” Met zijn fietshelm onder de arm rekende hij een paar minuten later 10 euro af bij Maarten; teach’m while there young. Hij mocht nog niet alleen naar school lopen, maar zijn eerste langspeler werd die dag nog vol trots op de speler gelegd.
Lees meer

geen reactie 22-09-2014 |

Ruimte voor melodie op metalalbum YOB YOB - Clearing The Path To Ascend

yob-clearing-the-path-to-ascend

Weinig ervaring zo bevrijdend als een goed doom metal album of live set. Vol volume op de doppen, even alleen geïsoleerd met een paar moorddadig slepende riffs. De koude blast je door de oren, het duister nog luider door de grijze massa en het pompende hart verplaatst zich op ritme van de zware drums naar de onderbuik. Muziek zo rudimentair dat elke gitaaraanslag, doorlopende toon en aanzwellende feedback een spirituele ervaring is.
Lees meer

geen reactie 18-09-2014 |

Het grote subjectieve Incubate verslag Incubate dag 2

result (1)

Ook de tweede dag van Incubate zijn er weer een goede acts waar de muziekavonturier zich aan kan verrijken. Geen grote mensenmassa trekkende namen, maar een leuke variatie aan indie, noise en psychedelische of folk rock. Dit verspreid over vier locaties die qua afstand het gebruik van de fiets geheel overbodig maken. Met een beetje inzet en goede wil is heet zelfs mogelijk om alle dertien in ieder geval gedeeltelijk zien. Manna voor de muziekliefhebber op ontdekkingstocht.
Lees meer

geen reactie 18-09-2014 |

Het grote subjectieve Incubate verslag Incubate dag 1

moon-duo15091410

Hoe vaak maak je dat mee, dat je met een man of honderd, misschien zelfs tweehonderd gefascineerd te staat te luisteren naar het geluid van een jankende baby? Het is niet iets wat je van tevoren bedenkt, zeker niet wanneer je naar een poppodium gaat. En toch gebeurde het. Aaron Dilleway, de eerste ongeplande gast in mijn Incubate-planning, houdt een goede vijf minuten de aandacht van het publiek in extase vast door midden in zijn set het geluid van een krijsende zuigeling uit de lagen noise naar voren te laten komen. De zuigeling laat zich niet troosten, zelfs niet wanneer Dilleway – die achter zijn tape-set, effecten en digitale geluidsgenerators geheel opgaat in zijn rol als wenend kind – een fles Jupiler aan zijn mond zet. De Amerikaan gaat geheel op zijn muziek, elektronische noise die grenst aan de performance art, wat een extra dimensie geeft aan zijn in geluid al enorm gelaagde show.
Lees meer

geen reactie 16-09-2014 |

Cloud Boat groeit met tweede album Model of You Cloud Boat - Model of You

result

Het wekt wat verwarring, de Prelude waar Model Of You mee opent. Op basis van het eerste album van Cloud Boat, Book Of Hours ligt de verwachting aan de schaduwranden van de donkerste kant van de postdubstep; grauwe, duistere en wellicht zelfs deprimerend donkere elektronica. Deze opener zou echter even goed van een nieuw album van …And You Will Know Us By The Trail Of Dead kunnen zijn, of een van de progalbums van The Appleseed Cast. De enige aanwijzing dat dit niet het geval is, is de dromerige stem van Tom Clarke; nog even triest en zoekend als op de voorganger.
Lees meer

geen reactie 04-08-2014 |

Lange namen maar goede muziek Avec Le Soleil Sortant De Sa Bouche – Zubberdust!

avatars-000044742479-127q4z-t500x500

Bij Constellation Records zou je haast denken dat er een regel in het contract staat dat eenvoudig te memoriseren bandnamen moeten worden ontweken. Weinig labels waar zoveel bands rondlopen die een volledige zin of zelfs gehele alinea als naam hebben gekozen; Thee Silver Mt Zion en de nogwattus, Do Make Say Think (is het nu met of zonder komma’s?) en Godspeed You! Black Emperor (of waar dat uitroepteken ook moge staan) als de bekendste voorbeelden qua onmogelijke namen. Namen die nota bene met elke release weer net even anders zijn, het zou een gotspe zijn ware het niet dat de muziek achter al die complex geconstrueerde zinnen per definitie goed te genieten is.
Lees meer

geen reactie 30-07-2014 |

Oud materiaal op de nieuwe plaat van Kenneth Stringfellow Ken Stringfellow – I Never Said I’d Make It Easy

81OhUED4eNL._SL1400_

De eerste keer dat ik The Posies live zag, is inmiddels al een goede twintig jaar geleden. Met drie vrienden uit Goirle waren wij de hele weg naar Amsterdam gereden om daar de Amerikanen de nummers van Frosting On The Beater – een van de betere powerpop albums ooit gemaakt – live te horen uitvoeren. En natuurlijk ook de prachtige nummers van Dear 23 – een van de betere powerpop albums ooit gemaakt; ik was er klaar voor om alles mee te zingen, diep vanuit de tenen. Jon Auer en Ken Stringfellow waren mijn helden, jongemannen met een pen die mij begreep en gitaren die pakkende pop met scheurende gitaren wisten te combineren als weinig anderen.
Lees meer

geen reactie 29-07-2014 |

Pink Mountaintops slaagt er in te boeien Pink Mountaintops – Get Back

jag250.11183v5

De personele bezetting van Pink Mountaintops door de jaren heen leest als een bloemlezing van de Canadese en Amerikaanse underground. Leden van Black Mountain, Thee Silver Mt. Zion, Godspeed You! Black Emperor, Catpower, Jesse Sykes And The Sweet Hereafter en nog velen andere toffe indie-, post- en psychedelische rock bands hebben bijgedragen aan de eerste drie platen. En ook op ‘Get Back’ laat Stephen McBean – ook voorman van Black Mountain en het enige vaste lid van Pink Mountaintops – zich weer bijstaan door een handvol ervaren en zelfs gevierde muzikanten, waaronder de van de indie Olympus afgedaalde J Mascis (u weet wel, van Dinosaur Jr.).
Lees meer

geen reactie 18-06-2014 |

The Antlers geven prachtige pijn, melancholie en tranen Recensie: The Antlers - Familiars

the-antlers-familiar

Elke keer na het laatste nummer van Burst Apart kun je mij onder de tafel vegen. Bijna zes minuten balanseer ik op de rand van het janken, voortgesleept door de tergend slepende indie-wals van The Antlers. Schoonheid in eenvoud, samengebald in directe en pijnlijke soul; op Putting The Dog To Sleep mogen ze mij ten grave dragen.
Lees meer

geen reactie 16-06-2014 |

Odonis Odonis maakt evenwichtig en doordacht album Odonis Odonis – Hard Boiled Soft Boiled

0002653024_10

Eind 2011 werd ik van mijn stoel geblazen door het debuut Hollandaze van de Canadees Dean Tzenos. Gruizigelofi indierock met een likje punk en een golf surf door een waas van shoegaze; alsof Dick Dale samen met The Cramps en A Place To Bury Strangers op ouderwetse 8-track in een namiddag een plaat had opgenomen. Voor mij was het eindlijstjes materiaal, en met de kennis dat er in 2012 al een nieuwe langspeler zou volgen dacht ik te luisteren naar een band die een jaar later door zou breken.

Ik zat er echter behoorlijk naast. Odonis Odonis kwam wel naar Europa, speelde zelfs drie nummers in 013 alvorens een gebroken bassnaar een einde maakte aan de pret, maar doorbreken deed het trio niet. Sterker, de gehele tweede plaat bleef uit, al zei Tzenos mij de avond van de gebroken snaar nog dat deze al – enkele jaren – afgerond en wel klaar stond om de wereld te veroveren. Maar zelfs in 2013 bleef het stil. Erg stil. Wel ontving ik via-via een zip bestand van een plaat die volgens de mee reizende info later dat jaar uit zou komen. Dat werd uiteindelijk april 2014. Ruim twee jaar aan gemist momentum; erg veel in een tijd waar de internethype een gemiddelde aandachtsboog heeft van een paar milliseconden, waardoor Odonis Odonis feitelijk weer terug is bij waar het voor het debuut dreef, in onbekende wateren.

Echter, fuck momentum! en fuck de hype! Als je twee jaar nodig hebt om een plaat als Hard Boiled Soft Boiled goed neer te zetten, dan mag je die van mij nemen. Sterker, heb je er vijf jaar of meer voor nodig, neem ze. De opvolger van Hollandaze overtreft deze namelijk op vrijwel alle vlakken. Zoals de titel Hard Boiled Soft Boiled al impliceert, is het tweede album van de Canadezen als de kop van Janus; de eerste zes nummers (kant A) word je getrakteerd op de meest ruige kant van het trio. Zes tracks die een voorliefde voor industrial verraden; rauw, hard en zwaar leunend op ritme. Noise rock met een hang naar Nine Inch Nails zoals in Are We Friends, waar Tzenos en collega’s klinken als een op hol geslagen punk versie van Trent Reznor en kompanen.

Vooral echter duikt de band in de (New York) posthardcore van eind jaren 1980, begin 1990. Denk aan Swans, The Jesus Lizard en de eerste platen van Sonic Youth, voor een groot gedeelte het terrein waar vergelijkbare tijdsgenoten als Disappears en A Place To Bury Strangers de mosterd ook halen. En net als deze tijdsgenoten smeert Odonis Odonis deze uiteindelijk op geheel eigenwijze op de kaas. Grootste uitspringer op kant A is New Obsession, dat nadat je deze de eerste keer hebt gehoord ook daadwerkelijk je nieuwe obsessie zal worden.

Kant B laat een veel melodischere kant van het trio horen. Eentje die veel meer op de dromerige shoegaze aan de andere kant van de grote plas is gebouwd. Slowdive is hier het makkelijkst aan te wijzen referentie punt. Maar ook Medicine, de vroege The Cure enThe Jesus And The Mary Chain hebben duidelijk invloed gehad op de muzikale ontwikkeling van het trio, dat hier op vergelijkbare edoch geheel eigen wijze gitaarlijnen tot een overweldigende melodische geluidsmuur stapelt. Minder direct, maar niet minder betoverend.

Hier verdwijnt de stem van Dean Tzenos in de gitaarlijnen, zingt de feedback warmer dan op de “A(merikaanse)” kant en danst het ritme meer dan het marcheert. Bedwelmend, rustgevend, precies de dosis psychedelische noisepop die je nodigt hebt na de directe klappen die de eerste zes nummers hebben geleverd. Een evenwichtig en doordacht album, dat twee – bijna drie – jaar wachten meer dan goed maakt en me vooral na al die jaren wederom van mijn stoel blaast.

Dit artikel verscheen eerder bij Sounds Tilburg

geen reactie 27-05-2014 |

Mirror in the Sky tijdloos rustpunt in de storm Lyla Foy - Mirror in the Sky

Print

Er zit veel ruimte en rust in Mirror The Sky, niet iets wat je zou verwachten van stadse dame als de Londense Lyla Foy. Niets in de galmende kale pop van de Britse liederensmidse ademt immers de urbane drukte, angst en snelheid van een metropool. Mirror The Sky klinkt eerder als een tijdloos rustpunt in het oog van de storm dan dat Lyla Foy mee vliegt op de wervelwind van haast, werk en spoed.
Lees meer

geen reactie 21-05-2014 |

A Minor Forest uniek in elke aanslag Recensie: A Minor Forest - Inindependence en Flemish Altriusm

20140502-123230

Begin jaren 1990 gebeurden er mooie dingen in en rond de hardcore scène van de Verenigde Staten, veel gecentreerd in Louisville. Uiteraard en terecht wordt Slint voortdurend bejubeld; Spiderlandeen welhaast onbenaderbaar meesterwerk. Slint stond echter niet op zichzelf, door heel Noord Amerika was een klimaat waar jonge posthardcore, noiserock en punkbands opzoek waren naar een eigen uniek geluid.
Lees meer

geen reactie 12-05-2014 |

Minutes To Midnight zakt geen moment in Recensie: The Sedan Vault - Minutes To Midnight

result (5)

April wordt gekleurd door de renaissance. Pixies viert de wedergeboorte met een nieuwe plaat, The Afghan Whigs komt na 16 jaar terug met een album dat de meesterwerken uit de jaren 1990 benadert en op Record Store Day was het fijn jagen op heruitgaven van A Minor Forest, Spacemen 3, Half Japanese of Songs: Ohia en zette ik met pijn in het hart de reissue van Spiderland terug op de balie naast Maarten. Vergeten geluiden van bands die jarenlang niets van zich hebben laten horen, niet meer bestaan of helaas al het leven hebben gelaten.
Lees meer

geen reactie 09-05-2014 |

Vertical Scratchers maken ‘gewoon liedjes’ Recensie: Vertical Scratchers – Daughter Of Everything

10_700_700_494_verticalscratchers_mini_1400px

Een liedje hoeft niet langer te duren dan het duurt. Waarom een refrein bij bedenken, een brug tussen lassen of een gitaarintermezzo laten rondzingen wanneer alles beneden twee minuten kan worden verteld? Een liedje is af wanneer het af is, refrein, couplet, verhaaltje af, klaar en dus stoppen. Zo simpel als je het kunt krijgen, krijg je het bij Vertical Scratchers.
Lees meer

geen reactie 07-05-2014 |

Yvette maakt industriële grote stadsviezigheid Recensie: Yvette – Process

result (1)

Hoewel de naam van de openingstrack, Pure Pleasure anders doet vermoeden, prettig en vrolijk gaat het niet worden. Yvette, het duo uit New York dat verantwoordelijk is voor Process, grijpt op de eerste langspeler terug op de dark wave, industrial van eind jaren 1980; ongemakkelijk, rechthoekig en luid. Het duo neemt de postpunk van bands als Swans, de vroege Wire en het Duitse Einstürzende Neubauten en voegt daar een laag moderne elektronische noise aan toe.
Lees meer

geen reactie 06-05-2014 |
Pagina 1 van 1312345...Laatste »